Baptistine de Schaetzen van Brienen begon een wereldreis met haar familie. Zij deelt deze fantastische ervaring met ons mee.

Hallo Baptistine, ten eerste, kun je jezelf voorstellen...

Mijn naam is Baptistine, ik ben de dochter van Oscar en Philippine de Schaetzen en ik ben 12 jaar oud. Wij vertrokken 3 jaar geleden met mijn zusje Victoria-Louise (9 jaar) en mijn broertje Maxence (7 jaar) om een geweldige zeilreis rond de wereld te maken met de familie.

Op 1 september 2018 besloot je uit te varen.
Wat waren de redenen, de motivaties om de trossen te lossen?

Ik denk dat mam en pap meer tijd met ons wilden doorbrengen, elkaar beter wilden leren kennen, beter van elkaar wilden houden. Vóór deze prachtige reis zag ik papa nauwelijks, omdat hij vaak weg was voor zijn werk. Deze reis is voor ons een kans om zoveel mogelijk tijd samen door te brengen en mooie momenten te delen.

Hoe heb je je voorbereid?

Op een dag vertelden mam en pap ons dat we "een geweldige boottocht" zouden doen. Enige tijd later stonden ons huis en het bedrijf waar mijn ouders werkten te koop. Ze begonnen te leren over thuisonderwijs en mam ging op zeilcursus. Gedurende één tot twee weken gingen ze ook voor de boot zorgen, die in Frankrijk was.

Wat was je zeilplan? Wilde je vanaf het begin de wereld rond?
Of is de koers veranderd?

Aan de basis was het doel van de reis om 20 jonge Fransen op 3 zeilboten naar de WJD (wereldjongerendagen) te brengen, die plaatsvonden in januari 2019 in Panama. Om tot in Panama te geraken, maakten we meerdere tussenstops: Frankrijk, Balearen, Melilla, Gibraltar, Marokko, Canarische Eilanden, Senegal, Kaapverdië, Martinique, Guadeloupe, Dominicaanse Republiek, Haïti en tenslotte Panama. Daar moesten wij beslissen: rond de Atlantische Oceaan varen of over de hele wereld? We waren het Panamakanaal overgevaren om Panama City te bereiken, waar de WJD plaatsvonden. En vermits wij dus reeds aan de kant van de Grote Oceaan waren, zijn we voor de wereldtournee gegaan! We voeren langs de kust van Midden-Amerika naar Mexico en stopten in Costa Rica en El Salvador, en vanuit Mexico maakten we de lange overtocht (21 dagen) naar Frans-Polynesië. Daar zaten we een jaar vast vanwege Covid en vandaag zijn we in Fiji.

Hoe is het leven aan boord? Kan je 24 uur aan boord van uw zeilboot beschrijven?

Ik zou zeggen dat er drie ’soorten’ dagen zijn: :

  • navigatiedagen: een ’niet erg actieve’ dag omdat zeeziekte vaak de kop opsteekt en papa en mama – die ook nachtshiften draaien – overdag een dutje moeten doen. De toestand van de zee bepaalt de activiteiten die we kunnen doen. We vissen bijna de hele tijd en soms doen wij thuisonderwijs, knutselwerk of gezelschapsspelletjes.
  • tussenstopdagen (waar we vaak de nachten voor anker blijven): we beginnen normaal gesproken met ’s morgens naar school te gaan, en ’s middags gaan we onze omgeving ontdekken op het land of in het water. We vinden het erg leuk om de lokale bevolking te ontmoeten, en tijdens een aantal langere tussenstops gaan we naar school met de lokale jongeren (we deden het in Senegal, de Markiezen en Tahiti).
  • werkdagen: de boot heeft onderhoud nodig en de werkdagen zijn de meest actieve en vermoeiende; onze ouders geven ons een lijst met opdrachten en we schrobben, wrijven en herstellen en nemen soms een beetje rust. De beste tijd om te werken is vroeg in de ochtend of laat in de middag, wanneer het koeler is. Op die dagen, als wij naar school willen, doen wij het zonder de ouders, onafhankelijk.

Precies, hoe is de school georganiseerd?

Ofwel krijgen we cursussen van onze oude school, ofwel gebruiken we de boeken van de CNED, het Franse thuisonderwijssysteem. Aan het begin van de reis waren wij super gemotiveerd en enthousiast ten opzichte van bootonderwijs, maar na de eerste les reeds, was het moeilijk om aan het werk te gaan. Victoria-Louise en Maxence, die aan het begin van de reis 6 en 4 jaar oud waren, moesten leren lezen op de boot, en ik volg de middelbare school. Het is niet altijd makkelijk.

Je hebt onvergetelijke ervaringen op zee of op het land meegemaakt, tussenstops gemaakt en prachtige eilanden ontdekt, verre populaties ontmoet.
Kun je onvergetelijke momenten beschrijven? Enkele bijzonder vriendelijke bevolkingsgroepen?

Wij hebben zoveel onvergetelijke momenten meegemaakt dat het moeilijk is om ze allemaal te noemen. Hier zijn 4 voorbeelden:

  • Op menselijk niveau: we zijn geraakt door de vrijgevigheid van veel mensen. Bijvoorbeeld in Mar Lodj, in de Sine Saloum in Senegal werden wij na de mis uitgenodigd om te lunchen bij zeer arme mensen. In de Markiezen liftten we ’s avonds en deed een auto rechtsomkeer om ons af te zetten waar wij moesten zijn en elke keer wij met de lokale bevolking sympathiseerden, werden wij letterlijk bedolven onder fruit. Zij delen alles wat ze hebben.
  • Natuur: we zagen adembenemende landschappen en honderden dolfijnen en zelfs walvissen die 2 bootlengtes van ons afsprongen!
  • Op spiritueel niveau: onze reis wordt onderbroken door de zondagsmissen. Telkens weer worden wij geraakt door de schoonheid van bepaalde ceremonies en het diepe geloof alom. Mijn zusje, Victoria-Louise, maakte haar eerste communie in Bora Bora tijdens een prachtige mis.
  • De boot: tijdens een harde windstoot brak een andere zeilboot zijn ankerketting en kwam in aanvaring met de onze. Het was indrukwekkend.

Welke levensles wil je delen? Hoe beleef je deze wereldreis?

De armste mensen zijn vaak de meest vrijgevige. Nog niet zo lang geleden werden we in het kleine dorpje op het eiland Fulanga (Fiji) meerdere dagen naeen uitgenodigd voor de lunch: vis, maniok, rijst en thee vormden de menu’s. Deze mensen delen al wat ze hebben in alle eenvoud en aanvaarden met enorme vreugde onze - soms heel eenvoudige - geschenken (zelfs kleurboeken die reeds half gevuld zijn).
Op de boot hoeven we ons geen zorgen te maken over de inkijk van anderen. Onder zeilers is er een wederzijds begrijp en respect, zelfs al komen wij van heel verschillende achtergronden.

En vandaag, wat zijn je plannen? Wat is je volgende bestemming? En daarna? Op weg naar België?

Vanwege Covid zijn alle omliggende landen gesloten en binnenkort start het orkaanseizoen in de Stille Zuidzee. Mijn ouders zijn op zoek naar de beste oplossing. Als alles volgens plan verloopt, vertrekken we op 1 september voor een non-stop zeiltocht van +/- 50 dagen op zee om van Fiji naar het eiland Reunion, in de buurt van Madagaskar, te varen. Dit betekent dat we een deel van de Stille Oceaan en de hele Indische Oceaan oversteken zonder te stoppen.
Daarna, als God het wil, gaan we waarschijnlijk naar Zuid-Afrika, misschien Namibië en Frans-Guyana, en dan naar het Caribisch gebied. Daar beslissen we of we per boot of vliegtuig terugkeren naar België...

N.B. Als je hun avonturen wilt volgen, is hier de link naar hun kleine blog : https://estran.travelmap.net/


Geïnterviewd door Henry d’Anethan

Gekoppelde artikel(s)

Een nieuw team aan het hoofd van de VAKB, synoniem voor een nieuwe vlucht!

Een directiecomité van 4 verschillende persoonlijkheden: Eén vrouw en 3 mannen, die een taalkundige mix...

De agro-ecologische overgang met Clotilde de Montpellier

Onder impuls van Clotilde de Montpellier d’Annevoie werd "Farm for Good" opgericht in 2020. Dit project brengt...

Van de Olympische Spelen tot Arville. Lara de Liedekerke over haar recentste belevenissen

Lara de Liedekerke de Pailhe heeft zonet twee fantastische levensmomenten meegemaakt: deelnemen aan de Olympische...

Bekijk onze "Kleine advertenties " online!

U bent op zoek naar een mooie locatie voor uw volgende vakantie, familiehulp of u wenst te ontdekken wat andere...

Wij werven aan ...

Naar aanleiding van de verdere uitbouw van haar activiteiten is de VAKB op zoek naar een gemotiveerde persoon om...

Advertenties

Descriptif section

Ruimtes te huur

Kamers te huur voor uw evenementen

Activiteiten

Descriptif section

Onze partners