Wat een prachtige ontmoeting met een geweldige vrouw!
Barones Bénédicte Frankinet, een diplomate met een indrukwekkende staat van dienst, vertelt, met anekdotes en overpeinzingen, over haar loopbaan.

Kan u ons iets vertellen over uw carrière?

PNG - 1.9 MB

Gepassioneerd door internationale zaken en menselijke contacten, begon ik politieke wetenschappen te studeren en volgde tevens een programma dat etnologie en antropologie combineerde.
Toen ik afstudeerde, hoewel niets mij daartoe voorbestemde, noch familie, noch diplomatieke vrienden, schreef ik mij in voor het diplomatiek examen. Met de positieve resultaten op zak en de eerste opleidingen achter de rug, ging ik in 1979 aan de slag op mijn eerste post als ambassadeattaché in Brasilia.

Nadien werd ik benoemd als ambassadesecretaris bij de Permanente Vertegenwoordiging van België bij de Verenigde Naties in New-York. Terug thuis vervoegde ik de Permanente Vertegenwoordiging bij de Europese Gemeenschappen. Vervolgens was ik werkzaam op het kabinet van minister van Buitenlandse Zaken, Willy Claes. In 1994 solliciteerde ik naar een functie in Parijs, een boeiende functie niet alleen vanwege de Europese agenda, maar eveneens gezien de betrokkenheid bij veiligheid en defensie, de Balkan en Afrika.

In 1999 was het tijd om te veranderen en iets anders te ontdekken. Ik werd ambassadeur in Zimbabwe, zoals ik had gevraagd. Van daaruit werd ik ook geaccrediteerd in Mozambique, Zambia en Malawi. Landen waarmee men hoge scrabblescores behaalt ...

Na Afrika keerde ik terug naar België als directeur van de Verenigde Naties bij de FOD Buitenlandse Zaken. Vervolgens werd ik ambassadeur in Israël, een functie met andere gevoelsmatigheden die niet altijd van diplomatieke aard zijn. Er leven in Israël 10.000 Belgische Israëli’s. Verder zijn er de soms gespannen relaties met de Europese Unie en het Israëlisch-Palestijns conflict, met af en toe rechtstreekse implicaties voor België, zoals de vernietiging door het Israëlische leger van door ons land gefinancierde projecten in de Palestijnse gebieden. Eén ding is zeker, Israël is een post waarvan de verslagen met aandacht worden gelezen.

Vervolgens werd ik benoemd tot Permanent Vertegenwoordiger bij de Verenigde Naties in New-York. Dankzij een team van jonge, dynamische en efficiënte medewerkers kon ik mij intensief bezighouden met allerlei vraagstukken op het gebied van mondiaal bestuur: van humanitaire hulp in Syrië tot duurzame ontwikkeling en de strijd tegen straffeloosheid.

Daarna was het tijd om met pensioen te gaan, maar ik werd in actieve dienst teruggeroepen, om mede de geslaagde campagne te ruggensteunen voor een Belgische zetel in de VN-Veiligheidsraad. Tegenwoordig deel ik mijn kennis en ervaring met jonge diplomaten uit de ontwikkelingslanden en dat aan het Egmontinstituut, een denktank voor diplomatieke vraagstukken. Ook ben ik bijzonder adviseur voor kwesties inzake duurzame ontwikkeling van Hare Majesteit de Koningin.

Welke zijn uw beste herinneringen? Welke posten zijn u het meest bijgebleven?

De post waaraan ik een intense professionele herinnering behoud, is mijn ambassadeurschap bij de Verenigde Naties in New-York: je moet voortdurend op de hoogte blijven, de standpunten en de invloed van de verschillende Staten en hun vertegenwoordigers goed kennen. De basisuitdaging bestaat uit het standvastig gegoochel met politieke agenda’s, culturele gevoeligheden, persoonlijke percepties en met allerhande onverwachte zandkorrels in de raderen. Maar zoals ik al zei, ik had een jong en geweldig team.

Mijn lievelingspost zal steeds Zimbabwe blijven. Ik verbleef er met mijn gezin en ik heb er mij gemakkelijk aangepast. Zimbabwe werd afgeschilderd als "het Afrika voor Beginners": een land met een aangenaam klimaat en waar, in die tijd, het Britse erfgoed nog doorwerkte, specifiek op het vlak van de goede organisatie. Elk buurland had bovendien zijn eigenheid: Zambia, grenzend aan Katanga, leunde aan bij Centraal-Afrika; Malawi een prachtig land van meren, maar zeer arm en Mozambique, een land met een grotere diversiteit waar Portugees wordt gesproken, wat ik in Brasilia had geleerd. Het was een boeiende baan met zeer gevarieerde uitdagingen, vooral omdat Zimbabwe een politieke en economische crisis beleefde, die tot vandaag blijft voortduren, en België in die tijd het Europese voorzitterschap waarnam.

Hebt u nog een anekdote voor onze lezers?

Nooit vergeet ik mijn eerste ambassadeur, een diplomaat van de oude stempel, die mij uitnodigde op de thee in zijn residentie in Brasilia. Nadat hij mij had gevraagd hoeveel klontjes suiker ik wilde, vroeg hij mij "Jongedame, neemt u deze baan ernstig? Of wacht u op ...?". Wachten? Waarop? Andere tijden, andere zeden. Gelukkig maar dat ik nooit lichtgeraakt ben geweest.

In 2015 kreeg u een adellijke titel, hoe voelt u zich daarbij?

Ik was zeer vereerd door deze totaal onverwachte erkenning. Ik weet dat sommigen alles doen om een soortgelijke erkenning te krijgen, maar ik hoop bovenal een voorbeeldfunctie te vervullen voor jonge diplomaten.

Hebt u een boodschap voor de jongeren?

Jongeren vormen beslist geen homogene groep. Maar het is een absolute must om naar hen te luisteren en hun verwachtingen voor de toekomst op te nemen in ons aller hoop op een betere wereld. Het is duidelijk dat de antwoorden uit het verleden voorbijgestreefd zijn.

Een voorbeeld op het gebied van de duurzame ontwikkeling: het rapport van de Club van Rome aangaande de grenzen van de economische groei dateert van 1972! Een halve eeuw geleden! Een ongehoorde reactietraagheid!

Luisteren naar de jongeren, bouwen op hun energie om de hedendaagse uitdagingen aan te gaan, is DE boodschap.

Wat een sterke persoonlijkheid! We zijn meer dan verheugd om barones Frankinet, als lid van de VAKB te mogen tellen.


Interview door Catherine de Dorlodot.

Gekoppelde artikel(s)

Ze schrijven ons ...

Essay: "De la noblesse en Europe au XXIe siècle" (Dominique de la Barre d’Erquelinnes). "Les bridgeuses" (Patricia de...

Waarom geen bloemen eten? Marguerite de Crayencour

Waarom liggen er steeds meer bloemen op ons bord? Uiteraard vanwege hun voedingswaarde en hun therapeutische...

Bernard Kervyn, oprichter van Mekong Plus, vertelt ...

Bernard Kervyn de Meerendré is een opmerkelijke sociale ondernemer, onvermoeibaar ten dienste van anderen. Dit is...

Ondernemersforum
Belgium’s got talent

Het Ondernemersforum nodigt u uit om deel te nemen aan de webinar rond het thema «Belgium’s got talent : drie...

Het " Bulletin" van april

Elke aandachtige lezer zal gemerkt hebben dat er een ongelukkige technische fout is opgetreden bij het drukken van...

Advertenties

Descriptif section

Ruimtes te huur

Kamers te huur voor uw evenementen

Activiteiten

Descriptif section

Onze partners