Het is overbodig om Yves Coppieters ’t Wallant nog voor te stellen. Hij is een opmerkelijke vertegenwoordiger van de adel, de minst alarmerende en meest hoopgevende van onze Covid-experts.

Yves Coppieters feliciteert onze jongeren met hun begrip en hun respect voor anderen, vooral de senioren. Hij dringt er bij hen op de waarden van de VAKB op het gebied van solidariteit en voorbeeldigheid te blijven naleven.

Het is overbodig Yves Coppieters nog voor te stellen. Hij is een opmerkelijke vertegenwoordiger van de adel, de minst alarmerende en meest hoopgevende van onze COVID-experts. Hoewel hij op dit moment bijzonder gevraagd is, is hij bereid gevonden om ons te onderhouden omtrent zijn boeiende loopbaan en zijn visie op de huidige pandemie.

1. Kunt u uw loopbaan kort beschrijven?

Ik begon mijn medische studies aan de UCL, gevolgd door een diploma tropisch geneeskunde in Antwerpen, omdat ik aan humanitaire missies wou deelnemen. Met dit als achtergrond vertrok ik samen met mijn ex-vrouw in het kader van AZG naar Kasai (Congo) om in vluchtelingenkampen te werken.

Toen de genocide in Rwanda woedde, gingen wij naar Goma in Noord-Kivu om er eveneens vluchtelingen te verzorgen. Daar werd ik voor het eerst geconfronteerd met een cholera-epidemie. Ik leerde toen dat een dergelijke uitbraak allereerst ingedijkt moet worden vooraleer de medische behandeling kan starten. Het waren dan ook VN-soldaten die als versterkingen werden ingeschakeld om de logistiek te organiseren en de bevolking te screenen voordat de dokters daadwerkelijk konden ingrijpen om de zieken te behandelen.

Mijn reis bracht me vervolgens naar Rwanda, waar ik het gezondheidssysteem weer op gang bracht. Dat heeft mij geleerd om te gaan met de ministeriele instanties, de intermediaire operatoren, de verantwoordelijken van regio’s en provincies en uiteraard de ziekenhuizen.

Daarop brachten mijn stappen mij naar Tsjaad waar ik chirurgische expertise aan mijn vaardigheden kon toevoegen.

Terug in België hebben wij een opleiding gevolgd in epidemiologie en volksgezondheid met het oog op een terugkeer naar Congo. Vermits dat niet kon doorgaan, heb ik mij in 2000 op het Antwerpse Tropisch Instituut gericht om deel te nemen aan studies over AIDS.

Een onderzoekers positie werd me vervolgens door de ULB aangeboden om aan een doctoraat in epidemiologie en volksgezondheid te werken. Ik werd er benoemd als docent, vooraleer de functie van decaan van de faculteit te bekleden, en dit tot 2019.

Op familiaal vlak heb ik het geluk vader te zijn van drie volwassen kinderen. Geen van hen koos de weg van hun ouders, beide artsen, want mijn oudste dochter is schilder, mijn zoon van Tsjadische afkomst is chemicus, en mijn jongste dochter van Congolese afkomst studeert nog steeds met moed en vastberadenheid.

Kunt u ons uitleggen hoe u door onze autoriteiten en media werd benaderd om uw opinie over de COVID-uitbraak te geven en welk uw reactie was?

Het academisch jaar 2019-2020 zou een sabbaticaljaar worden, waarvan een paar maanden in een opleidingscentrum in Congo om de Ebola-epidemie te helpen bestrijden.

Bij mijn terugkeer ontdekte ik samen met collega’s wat er in China en Italië gebeurde zodat ik mij de vraag stelde: “Zijn wij hiertegen wel gereed?”. Dit zal het onderwerp worden van een carte blanche die op 23 februari in La Libre Belgique werd gepubliceerd met als titel: « La Belgique n’est pas prête, il faut bouger! ».

Toen een geplande reis naar Canada niet meer kon doorgaan, ontwikkelden wij in een ULB-taskforce voorspellende modellen in verband met de Covid pandemie waarbij ik door reporters van verschillende media werd bevraagd.

Mijn doel: de sanitaire toestand pedagogisch te beschrijven zonder paniek te zaaien.

Mijn troef: een epidemioloog te zijn die deskundig advies kan geven over volksgezondheid.

3. Waarin verschilt deze ervaring van andere crises die u hebt beleefd ?

In Afrika is het beheer van een epidemie om verschillende redenen veel eenvoudiger: er is minder palaver; gezondheidssystemen zijn gewend aan het beheer van epidemies; besmettelijke patiënten worden snel afgezonderd wat uitbraken van infecties beter in bedwang kan houden; we vaccineren en behandelen heel snel ...

De institutionele versnippering bemoeilijkt en vertraagt een gemeenschappelijke leiderschap. Elke strategie wordt door en door besproken. De identificatie van de focus ..., de maskers en testen saga en tracing en isolatie zijn ingewikkeld. Alleen de medische aanpak is echt onder controle. Dit is het gevolg van de aanpak van ons gezondheidssysteem welke vooral een zorgsysteem is, met weinig investeringen in preventiestructuren. In het geval van een epidemie, zijn er echter verhoudingsgewijs relatief weinig zwaar zieke patiënten.

Democratie heeft met dit gebrek aan wendbaarheid niets te maken, want Australië en Nieuw-Zeeland zijn in staat geweest efficiënter op te treden.

4. Wat heb je er persoonlijk aan uw mediatisering? Positief en negatief...

Natuurlijk waardeer ik de persoonlijke erkenning als waarnemer van de crisis.

Maar zoals elke crisis is dit bijzonder tijdrovend en de geïnvesteerde tijd heeft mij persoonlijk veel gekost.

5. Het feit dat je nobel bent, heb je het ervaren als een aanwinst, een last, een niet-onderwerp, ... en waarom?

Het feit dat ik nobel ben, is voor mij een niet-onderwerp. Dat is altijd zo geweest, al zou mijn vader het jammer vinden om dat te horen.

Ik ben geen netwerkpersoon en in de ULB is het, zoals in veel professionele kringen, geen relevante troef.

Toch vind ik ook niet dat het behoren tot de adel een last is. Ik ben trots op mijn familie en mijn afkomst.

6. Welke boodschap wilt u aan onze leden overbrengen, vooral aan de jongere?

Ik nodig de jongeren uit de waarden van de VAKB te respecteren, te leven als een model van solidariteit, niet opgesloten blijven in getto’s, maar zich in tegendeel in te zetten voor elk lid van onze maatschappij welke in deze periode van pandemie (en nog meer nadien, met de economische en sociale crises die daaruit zullen voortvloeien) bijzonder in nood verkeert.

De jongeren van de VAKB zijn zeer flink en voorbeeldig. Ik moedig hen aan om zich verantwoordelijk te blijven gedragen in deze wereld waar iedereen ongetwijfeld zal moeten leren leven met dit virus.

JPEG - 173.2 kB

Tekening van Professor Vincent Donckier de Donceel

Interview uitgevoerd door Catherine de Broqueville

Gekoppelde artikel(s)

"N’en parler jamais, y penser toujours !"* Adel in alle opzichten.
Zij schrijven ons ...

Sérieusement sans se prendre au sérieux (Marie Thibaut de Maisières) Immaterieel erfgoed (Paul Janssens) In dichtvorm...

Aymar de Lichtervelde en de Prinses Elisabethbasis

Aymar de Lichtervelde neemt ons mee naar de Zuidpool en vertelt over zijn passie voor de circulaire economie en de...

De gevolgen van de lockdown voor adolescenten: een grote zorg voor ouders

De lockdown en sanitaire maatregelen hebben het leven en het gedrag van onze kinderen ingrijpend veranderd. Om de...

Een blikvanger in de wereld van de moderne communicatie

Ervaringen van een jonge manager in turbulente tijden. ["87seconds"-> https://www.87seconds.com/fr-be is een...

Uw rubrieksadvertenties online voor meer zichtbaarheid!

Voor een gegarandeerde zichtbaarheid van uw rubrieksadvertentie, ontdek onze applicatie! Zin om een advertentie...

Advertenties

Descriptif section

Ruimtes te huur

Kamers te huur voor uw evenementen

Activiteiten

Descriptif section

Onze partners