De lockdown en sanitaire maatregelen hebben het leven en het gedrag van onze kinderen ingrijpend veranderd. Om de impact van lockdown op onze adolescenten beter te begrijpen, om ons en onze tieners te helpen reageren, ontmoetten we Vanessa Greindl, psychotherapeute en psychoanalytica.

Dit is haar getuigenis.

Een verstikkende opsluiting

Een normaal leven bestaat uit beperkingen, risico’s, acties en contacten: naar school gaan, je vrienden ontmoeten, op tijd zijn, sporten...
Gedurende de lockdown belanden veel tieners samen met hun ouders in een soort isolement zoals in een cocon, alsof ze terug in de schoot van hun moeder zouden zijn. In een passieve positie moesten ze toen veel minder inspanningen leveren dan nu in het “normale” leven. Alles werd hen automatisch bezorgd en aangebracht in een comfortabele ruimte, afgeschermd tegen de buitenkant, in een soms verstikkend opsluiting.
Een terugkeer naar een sociaal leven in de buitenlucht is daarom essentieel om enerzijds de beperkingen van het buitenleven te herwinnen, maar ook om te kunnen ademhalen en zijn longen met een andere lucht te vullen dan die van zijn familieleden.
Dit is des te belangrijker omdat de adolescentie de leeftijd is waarop men zich afscheidt van zijn ouders om op te groeien, om te emanciperen, om contacten op te bouwen of om samen te zijn met vrienden en gelijken.

Een rem op de vitaliteit van tieners

Wat een tiener bepaalt, wat hem vormt, is de kans om uit zijn familie te stappen en om zodoende een eigen sociale kring op te bouwen, een familie in de buitenwereld. Het is een natuurlijke beweging van de adolescent, maar deze beweging naar buiten toe, naar een minder vertrouwde omgeving, vereist vitaliteit, kracht en doorzettingsvermogen.
Opgelegde sanitaire maatregelen die deze natuurlijke impuls naar buiten toe tegengaan, hebben dus een negatief effect op de vitaliteit van adolescenten.

Een gouden kooi in het gezelschap van een scherm

Tijdens de lockdown brachten jongeren veel tijd door - soms hele nachten - met een scherm. Zij leefden daardoor in een gouden kooi, buiten het leven, buiten de levenden.

Zij leefden in het gezelschap van een scherm dat een vervormd beeld van de werkelijkheid weergeeft en hen een gevoel van macht bezorgt door te suggereren dat je alles kunt doen. Bovendien zal overafhankelijkheid van het scherm de vitaliteit van de adolescent ondermijnen, alsook de band die hij onderhoudt met zijn lichaam.

Wij moeten ze helpen deze schermverslaving te doorbreken en terug te keren naar een genormaliseerde dag-nacht levenscyclus.

Voor tieners zal de lockdown verwant zijn met een geboorte: zij zullen eruit moeten komen, opnieuw geconfronteerd moeten worden met de realiteit en haar zeer lichamelijke componenten zoals licht, koude, hitte…

Net als een pasgeborene aan wie ouders leren zich aan ta passen aan de nacht, zal de tiener moeten begeleid worden om zich opnieuw aan ta passen aan autonomie en de eenzaamheid van de nacht die tot nu toe gecompenseerd werd door de schermen. De pasgeborene heeft in het begin een ouder, een knuffeltje of een liedje nodig om te kalmeren en in slaap te vallen. Beetje bij beetje slaagt hij erin beelden te creëren, van zijn moeder bijvoorbeeld, en stelt hij zichzelf gerust.
De tiener zal hulp nodig hebben om zich te ontdoen van het scherm dat echt de rol heeft vervuld van een knuffeltje en waarvan hij niet zonder hulp afscheid zal kunnen van nemen.

Dit afscheid zal niet soepel of zonder schade verlopen, maar het is een noodzakelijk kwaad, zodat de adolescent weer voor zichzelf kan terugvinden hoe om te gaan met de eenzaamheid van de nacht en weer in slaap kan vallen in een genormaliseerde dag-nacht levenscyclus.

Motivatieverlies: een zorgwekkend fenomeen

Veel jongeren ervaren een verlies aan motivatie voor hun schoolopleiding.

Afhankelijk van de school kunnen jongeren te maken krijgen met hogere of lagere eisen van een lerarenkorps dat gedwongen wordt om zijn manier van lesgeven voortdurend te heruitvinden en aan te passen.
Deze eisen kunnen leiden tot een verlies aan motivatie en engagement en tot een verminderd zelfbeeld.

De grillige institutionele berichtgeving, de aangekondigde sociaal-economische rampen en het gebrek aan vooruitzichten bevorderen eveneens dit verlies aan motivatie.

Om zijn identiteit op te bouwen, moet de puber een horizon hebben. Als de horizon ontbreekt of onzeker is, zal de motivatie eronder lijden.

Ondanks het feit dat ouders door hun tienerkinderen op een bepaald moment afgewezen worden, is een positieve ingesteldheid essentieel. Ouders moeten de moeilijkheden van de huidige crisis relativeren door bij voorbeeld te verwijzen naar andere periodes van de geschiedenis, en zodoende de kwaliteiten van hun tieners te benadrukken en hen aan te moedigen om te dromen en ook te handelen, te bouwen, te koken, te tuinieren, te wandelen of welke activiteit dan ook waarbij het lichaam betrokken is... en die op dezelfde manier de mens in de realiteit verankert in plaats van hem te doen wegvliegen. Grootouders kunnen hier zeker ook een mooie rol te spelen...!

Gekoppelde artikel(s)

Aymar de Lichtervelde en de Prinses Elisabethbasis

Aymar de Lichtervelde neemt ons mee naar de Zuidpool en vertelt over zijn passie voor de circulaire economie en de...

Een blikvanger in de wereld van de moderne communicatie

Ervaringen van een jonge manager in turbulente tijden. ["87seconds"-> https://www.87seconds.com/fr-be is een...

Uw rubrieksadvertenties online voor meer zichtbaarheid!

Voor een gegarandeerde zichtbaarheid van uw rubrieksadvertentie, ontdek onze applicatie! Zin om een advertentie...

Boodschap van Pr. Dr. Yves Coppieters, een edelmoedige hedendaagse humanist, aan onze jongeren ...

Het is overbodig om Yves Coppieters ’t Wallant nog voor te stellen. Hij is een opmerkelijke vertegenwoordiger van de...

Advertenties

Descriptif section

Ruimtes te huur

Kamers te huur voor uw evenementen

Activiteiten

Descriptif section

Onze partners