Op woensdag 24 maart 2021 werd de Prijs van het Keingiaertfonds uitgereikt aan Jonkheer Cédric de Séjournet de Rameignies, licentiaat in de taal- en letterkunde, Romaanse Talen, UCL, en geaggregeerde voor het Hoger Middelbaar Onderwijs. De laureaat is sedert 20 jaar leraar Frans en Geschiedenis aan het Saint-André Instituut te Elsene.

Welke soort van leraar bent u?

Veeleisend maar eerlijk. Ik denk dat ik een "trainer" ben indien deze vergelijking mag worden gebruikt. Ik moet mijn leerlingen voorbereiden op het buitengewoon avontuur dat hen te wachten staat: hoger onderwijs, maatschappelijk debat, individuele verantwoordelijkheid en maatschappelijk engagement. Zoals alle literaire en filmmentoren, zal ik de “held” niet vergezellen die de proeven en doorslaggevende ontmoetingen alleen zal moeten doorstaan. Daarom probeer ik hen, eerst en vooral, in Saint-André, nederig geschenken aan te bieden die hen tijdens hun reis zullen helpen.

Hoe komt het dat u na 20 jaar lesgeven nog steeds het vuur bewaart?

Ik heb mij in de klas altijd als een vis in het water gevoeld. Dit gezegd zijnde, het heilige vuur bezitten is goed voor een leraar, maar het moet wel worden gekoesterd. We moeten onszelf voortdurend opnieuw uitvinden, want buiten is de concurrentie hevig! Wikipedia, sociale netwerken, betaalde huiswerksites, tutorials op YouTube, digitale toepassingen, infox, ... Zich zelf opnieuw uitvinden: dit wil zeggen zich zelf bevragen, aanpassen, relativeren en evolueren. Het is een conditio sine qua non voor dit beroep, zoals in vele andere. Dus, als men niet met heimwee uitkijkt naar een vervlogen gouden eeuw en als men er vast van overtuigd is dat men nog steeds in staat is om het mogelijke uit te breiden, dooft de vlam niet uit.

Kan u me iets vertellen over één van uw belangrijkste doelstellingen?

Wedijver stimuleren. Bij de studenten een houding naar voor brengen van intellectuele verovering die in elkeen sluimert en die enkel op ons signaal wacht om te ontwaken. Prometheus vertegenwoordigt - door “het vuur van vooruitgang en kennis” van de Goden te stelen en aan de mensen te geven - de essentiële behoefte om te leren onze vaders en onze meesters te overtreffen. Ik zou willen dat mijn leerlingen op hun beurt "brand veermannen" worden.

Heeft u een "educatief motto"?

Lesgeven is ook wedden op lange termijn. Hoeveel retorica leerlingen hebben niet jaren later contact met mij opgenomen om mij te danken omdat zij de "verborgen" dimensie van mijn boodschap hadden kunnen inzien? Alles hoeft niet meteen te worden onthuld, en zeker niet in het tijdperk van "Alles en onmiddellijk". Een roman of een film wordt niet op dezelfde manier, met dezelfde relevantie of diepte begrepen op 17, 25 of 50 jarige leeftijd. "Tempus prope est" is het motto van mijn familie.

Hebt u een methode om uw studenten de gedoceerde materies spannend te houden wanneer de huidige trend vooral in het virtuele ligt?

Het bijzondere van mijn cursussen is om literatuur en cinema altijd te mengen. Literaire werken en films, die a priori niets met elkaar gemeen hebben, samenbrengen maar ook filosofische, initiërende of mythologische concepten erin te integreren en vervolgens nieuwe verbanden voor te stellen, die nergens anders zijn te vinden. Ik weet dat wat meeste retorica leerlingen heeft getroffen, zijn mijn zeer doorgedreven analyses van fascinerende films zoals “Apocalypse Now” of “The Fountain”, door ze simultaan te vergelijken met een boekdeel uit de strip “Thorgal”, een aflevering van de serie "Game of Thrones", het toneelstuk "Les Mouches" van Sartre of de roman "The Death of King Tsongor" van Laurent Gaudé.

Sommige van uw alumni hebben ons laten weten dat u uw publiek boeit. Is het aangeboren? Of moet u eraan werken om dit doel te bereiken?

Ik probeer elk lesuur als een echt spektakel op te bouwen: zowel de inleiding als het slot moeten worden verzorgd, de tonen variëren in crescendo, van het medeplichtige gefluister tot de pathos kunnen spelen, de blikken opvangen en weerspiegelen, een paar gepaste uitweidingen toestaan om de druk te verminderen, tussen de banken wandelen om een paar stijve nekken op te wekken, hier en daar grapjes maken en ondertussen een betekenis proberen te geven aan het onderwerp. Zich omvormen tot een advocaat die pleit, een acteur die speelt of een verteller die boeit. Het verhaal vertellen eerder dan het te beschrijven. De fictieve persoon verpersoonlijken eerder dan hem op te roepen. "Zon, verlos mij van de zwaartekracht", schrijft Tournier. Dit alles moet door de jaren heen worden getoetst, ervaren en geperfectioneerd.

Hebt u de mini-serie "The Lady’s Game" gezien? Zo ja, vond u het leuk?

Ik vond het geweldig omdat ik al sinds mijn jeugd een fervent en gepassioneerd schaker ben. Schaken is de metafoor voor alle veldslagen in ons leven. Er is een manier om het allemaal terug te brengen naar dit geweldige spel. Als mijn lessen met een schaakbord worden vergeleken, lijdt het geen twijfel dat ik voor mijn leerlingen de koning ben maar, net als bij het schaken, is de rol van dit meesterstuk waardeloos zonder zijn jonge soldaten. De dame vertegenwoordigt de almacht van kennis, maar ze moet verstandig worden gebruikt en verplaatst en beschermd. Net als de toren, moet de leraar de sterke en betrouwbare pilaar zijn waarop de student kan steunen en tot wie hij zich in vertrouwen kan wenden. Paarden en lopers symboliseren soms de flexibiliteit en creativiteit van de leraar, soms de waanzin en het theatrale diagonaal die we in elke klas moeten proberen te brengen om de aandacht te behouden van jonge tieners die graag spektakel willen zien. Ten slotte vertegenwoordigt elke pion, die alleenstaand zwak is, maar die sterk is wanneer hij met anderen is verenigd, de samenhang en solidariteit van de groep: geen enkele pion kan achteruit; allen moeten vooruit. Maar elke pion, als hij de laatste rij bereikt, kan tot dame worden bevorderd!


Interview uitgevoerd door Sophie de Liedekerke Beaufort

Gekoppelde artikel(s)

De reis van Silvia de Merode

Silvia Steisel, de echtgenote van Edouard de Merode, van middeleeuwse geschiedenis tot het beheer van een...

"Edellieden uit alle hoeken van de wereld" - Arthur d’Anethan , junior diplomaat

Arthur d’Anethan, junior diplomaat, Eerste Secretaris bij de Ambassade van België in Kameroen, deelt met ons zijn...

Rwanda: in welk stuk hebben wij gespeeld?

Geschreven door Johan Swinnen naar aanleiding van de 27ste verjaardag van de genocide. "Rwanda: in welk stuk...

Advertenties

Descriptif section

Ruimtes te huur

Kamers te huur voor uw evenementen

Activiteiten

Descriptif section

Onze partners